powrót => STRONY HISTORYCZNE

® copyright reserved by Michał Czechowski


 

Hohenzollern,
Brandenburgia i Prusy,
(mapa)

historia
dynastii

drzewo
genealogiczne

 

BRANDENBURGIA

margrabiowie (książęta) z Bayreuth i Ansbach, książęta elektorzy Brandenburgii

  książę elektor Fryderyk IFryderyk I
(*Norymberga 1371, +Kadolzburg 21.IX.1440)

burgrabia Norymbergi
(jako Fryderyk VI) 1397-1440, książę elektor Brandenburgii 1415-1440
Przedstawiciel frankońskiej linii rodu, młodszy syn księcia Fryderyka V Hohenzollerna burgrabiego Norymbergi, pana z Bayreuth i Kulmbach. Sojusznik cesarza Zygmunta Luksemburskiego, w 1415 r. otrzymał od niego nadanie Marchii Brandenburskiej wraz z godnością elektorską oraz tytułem arcykomornika Rzeszy. Utrzymywał dobre stosunki z Polską.
 
  książę elektor Fryderyk II "Żelazny"Fryderyk II "Żelazny"
(*Tangermünde 19.XI.1413, +Neustadt nad Aisch 10.II.1471)

książę elektor Brandenburgii 1440-1470 (abdykował)
Syn poprzedniego, zaręczony z Jadwigą córką Władysława II Jagiełły króla Polski, przez dłuższy czas uważany za ewentualnego następcę tronu polskiego. Wzmocnił władzę książęcą w Brandenburgii, powiększył obszar państwa odzyskując w 1454 r. z rąk Krzyżaków Nową Marchię zastawioną jeszcze przez Zygmunta Luksemburskiego. W latach 1445-48 toczył wojnę z księciem wołogoskim Warcisławem IX. W 1464 r. po bezpotomnej śmierci Ottona III ostatniego księcia szczecińskiego z dynastii Gryfitów bezskutecznie usiłował opanować jego posiadłości walcząc z kuzynami zmarłego książętami Erykiem II i Warcisławem X z linii wołogoskiej. Abdykował w 1470 r. na rzecz brata Albrechta "Achillesa".
 
  książę elektor Albrecht "Achilles"Albrecht "Achilles"
(*Tangermünde 29.XI.1414, +Frankfurt nad Menem 11.III.1486)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1440-1486, z Bayreuth i Kulmbach oraz burgrabia Norymbergi 1457-1486,
książę elektor Brandenburgii 1470-1486

Brat poprzedniego, syn księcia-elektora Fryderyka I, kontynuował politykę powiększania państwa brandenburskiego drogą wojen z sąsiadami. W latach 1476-79 toczył 
bez powodzenia wojnę na Śląsku o opanowanie księstwa głogowskiego. W 1479 r. za pośrednictwem króla Polskiego zawarł pokój z księciem Bogusławem X, który ostatecznie zakończył walki na Pomorzu Zachodnim o sukcesję szczecińską. W 1473 r. wydał rozporządzenie zwane "Dispositio Achillea", w którym określono zasady dziedziczenia w rodzie Hohenzollernów. Rycerz-kondotier, utalentowany i sprytny dyplomata.
 
  książę elektor Jan "Cicero"Jan "Cicero"
(*Ansbach 2.VIII.1455, +Arneburg 9.I.1499)
książę elektor Brandenburgii 1486-1499
Syn poprzedniego, w układzie z 1493 r. uzyskał prawo dziedziczenia Hohenzollernów w razie wygaśnięcia Gryfitów książąt Pomorza Zachodniego. Za jego panowania Berlin stał się stolicą państwa.
 
  książę elektor Joachim I "Nestor"Joachim I "Nestor"
(*
Cölln nad Szprewą 21.II.1484, +Stendal 11.VII.1535)
książę elektor Brandenburgii 1499-1535
Syn poprzedniego, władca-humanista, wielki przeciwnik Marcina Lutra i jego religii. Wczesne lata jego panowania upłynęły na uporządkowaniu spraw elektoratu. Joachim I "Nestor" usprawnił administrację, prawo, popierał rozwój handlu i miast. Przed elekcją cesarską w 1519 r. gorliwy zwolennik króla Francji Franciszka I, podczas wyborów oddał głos na Karola V. Pomimo tego kroku jego stosunki z nowym władcą nie układały się przyjaźnie, a przez następne kilka lat sprzyjał on wrogom Karola. Elektor był patronem nauki, założył w 1506 r. uniwersytet we Frankfurcie nad Odrą.
 
  książę elektor Joachim II "Hektor"Joachim II "Hektor"
(*Cölln nad Szprewą 9.I.1505, +Köpenick 3.I.1571)
książę elektor Brandenburgii 1535-1571
Syn poprzedniego, znany z rozrzutności, w 1539 r. przyjął luteranizm jako oficjalna religię państwową konfiskując majątki kościelne.
 
  książę elektor Jan Jerzy "Ekonom"Jan Jerzy "Ekonom"
(*Cölln nad Szprewą11.IX.1525, +Berlin 18.I.1598)
książę elektor Brandenburgii 1571-1598
Syn poprzedniego, gorliwy luteranin, zasłynął z oszczędności. W czasie jego panowania Brandenburgia przeżywała okres pokoju, stabilizacji i rozwoju gospodarczego.
 
  książę elektor Joachim FryderykJoachim Fryderyk
(*Cölln nad Szprewą 27.I.1546, +Köpenick 18.VII.1608)
książę elektor Brandenburgii 1598-1608
Syn poprzedniego, od 1603 r. regent ks.Prus, sprawował władzę w imieniu chorego psychicznie księcia Albrechta Fryderyka Hohenzollerna z linii Ansbach-Bayreuth-Kulmbach. Na Śląsku sprawował rządy w dziedzicznym księstwie karniowskim oraz zastawnych ziemiach bogumińskiej i bytomskiej. W 1611 r. otrzymał przeniesienie lenna pruskiego na siebie i swoich następców w linii elektorskiej. Na mocy układu dynastycznego zawartego w 1598 r. w Gerze tak zwanego "Geraischer Hausvertrag" uregulował sposób dziedziczenia w rodzie Hohenzollernów. Według niego po wygaśnięciu Hohenzollernów ze starszej linii z Ansbach oraz śmierci ich dziedzica w osobie księcia-elektora brandenburskiego posiadłości Ansbach i Bayreuth miały przejść we władanie jego młodszych braci Krystiana i Joachima Ernesta.
 
  książę elektor Jan ZygmuntJan Zygmunt
(*Halle nad Saale 8.XI.1572, +Berlin 23.XII.1619)
książę elektor Brandenburgii 1608-1619 => Zobacz niżej
Syn poprzedniego, od 1608 r. regent ks.Prus, sprawował władzę w imieniu chorego psychicznie księcia Albrechta Fryderyka Hohenzollerna ze starszej linii z Ansbach. Dzięki korzystnemu małżeństwu, po kilkuletniej wojnie i podziale księstwa Jülich, objął w 1614 r. księstwo Kleve oraz hrabstwa Mark i Ravensberg, posiadłości leżące 
nad Renem w północno-zachodnich Niemczech. W 1618 r. po bezpotomnej śmierci Albrechta Fryderyka Hohenzollerna objął także księstwo Prus. W 1613 r. przyjął wraz 
z rodzina wyznanie kalwińskie.
 
  książę elektor Jerzy WilhelmJerzy Wilhelm
(*Cölln nad Szprewą 3.XI.1595, +Królewiec 1.XII.1640)
książę elektor Brandenburgii 1619-1640 => Zobacz niżej
Syn poprzedniego, w latach wojny trzydziestoletniej 1618-1648 usiłował bez powodzenie zachować neutralność Brandenburgii lawirując pomiędzy cesarzem
a Szwecją. W 1631 r. został; zmuszony przez króla Szwecji Gustawa II Adolfa do wypowiedzenia wojny cesarzowi. W czasie działań wojennych jego posiadłości nie uniknęły okupacji i zniszczeń wojennych. Po klęsce Szwedów w bitwie pod Nordlingen w 1634 r. Jerzy Wilhem wycofał Brandenburgię z wojny zawierając z cesarzem Ferdynandem II separatystyczny pokój w Pradze w 1635 r., a następnie mieszkał aż do śmierci w 1640 r. w najbezpieczniejszej części swojego państwa - Prusach Wschodnich.
 
  książę elektor Fryderyk Wilhelm "Wielki Elektor"Fryderyk Wilhelm "Wielki Elektor"
(*Cölln nad Szprewą 16.II.1620, +Poczdam 29.IV.1688)
książę elektor Brandenburgii 1640-1688 => Zobacz niżej
Syn poprzedniego, w 1648 r. na mocy traktatów westfalskich kończących wojnę trzydziestoletnią uzyskał znaczne nabytki terytorialne : wschodnią część Pomorza Zachodniego z Kołobrzegiem i Słupskiem, księstwa biskupie Minden i Halberstadt oraz obietnicę objęcia księstwa arcybiskupiego Magdeburga, przyłączonego ostatecznie w 1680 r. Podczas najazdu szwedzkiego na Polskę w 1655 r. stanął po stronie Szwecji, łamiąc zobowiązania lenne wobec Rzeczpospolitej. Ceną za odstąpienia od Szwecji i sojusz z Polską był traktat welawsko-bydgoski z 1657 r., w którym Rzeczpospolita ze zwierzchnictwa nad księstwem pruskim, dając elektorowi Lębork, Bytów 
i Drahim.
 
  król Fryderyk IFryderyk III
(*Królewiec 11.VII.1657, +Berlin 25.II.1713)
książę elektor Brandenburgii 1688-1701 => Zobacz niżej
Syn poprzedniego, w zamian za przystąpienie do wojny o sukcesję hiszpańską po stronie cesarza przeciw Francji i Hiszpanii otrzymał od niego w 1700 r. zgodę na koronację. W związku z tym 18.I.1701 r. koronował się w Królewcu na króla Prus jako Fryderyk I. Planował rozbiór Rzeczpospolitej w celu uzyskania dla siebie Prus Królewskich. Jego zabiegi w tej kwestii spotkały się w 1709 r. z odmowa Rosji. Rozrzutny, usiłował naśladować w Berlinie styl dworu wersalskiego Ludwika XIV.
 


PRUSY

książęta Prus

  książę elektor Jan ZygmuntAlbrecht
(*Ansbach 17.V.1490, +Tapiau nad Pregołą 20.III.1568)
wielki mistrz zakonu krzyżackiego 1510-1525, książę Prus 1525-1568
Syn Fryderyka V margrabiego brandenburskiego z Ansbach.
 
  książę elektor Jan ZygmuntAlbrecht Fryderyk
(*Królewiec 7.V.1553, +Fischhausen koło Piławy 28.VIII.1618)
książę Prus 1568-1618
Syn poprzedniego, 
 
  Jerzy Fryderyk
(*Ansbach 5.IV.1539, +Ansbach 25.IV.1603)
regent księstwa Prus 1578-1603 => Zobacz niżej
 
  książę elektor Joachim FryderykJoachim Fryderyk
(*Cölln nad Szprewą 27.I.1546, +Köpenick 18.VII.1608)
regent księstwa Prus 1603-1608 => Zobacz wyżej
 
  książę elektor Jan ZygmuntJan Zygmunt
(*Halle nad Saale 8.XI.1572, +Berlin 23.XII.1619)
regent księstwa Prus 1608-1618, książę 1618-1619 => Zobacz wyżej
 
  książę elektor Jerzy WilhelmJerzy Wilhelm
(*Cölln nad Szprewą 3.XI.1595, +Królewiec 1.XII.1640)
książę Prus 1619-1640 => Zobacz wyżej
 
książę elektor Fryderyk Wilhelm "Wielki Elektor"Fryderyk Wilhelm "Wielki Elektor"
(*Cölln nad Szprewą 16.II.1620, +Poczdam 29.IV.1688)
książę Prus 1640-1688 => Zobacz wyżej

królowie Prus

król Fryderyk IFryderyk I
(*Królewiec 11.VII.1657, +Berlin 25.II.1713)
książę Prus 1688-1701, król Prus 1701-1713 => Zobacz wyżej
król Fryderyk Wilhelm I "Król Żołnierz', "Król Sierżant"Fryderyk Wilhelm I "Król Żołnierz", "Król Sierżant"
(*Berlin 14/15.VIII.1688, +Berlin 31.V.1740)
król Prus 1713-1740
Syn poprzedniego, po objęciu rządów zredukował wydatki związane z utrzymaniem dworu. Oszczędny i pracowity, całe swoje panowanie poświęcił rozbudowie aparatu monarchii absolutnej. Zreformował administrację i wojsko. W 1713 r. po wycofaniu armii pruskiej z wojny o sukcesję hiszpańską przystąpił w schyłkowej fazie do wojny północnej po stronie koalicji antyszwedzkiej. Dzięki czemu na mocy traktatu pokojowego podpisanego w Sztokholmie w 1720 r. otrzymał część Pomorza Zachodniego 
ze Szczecinem. W 1720 r. zawarł z Rosja traktat w Poczdamie, zobowiązujący obydwa państwa do utrzymania stanu bezładu i anarchii w Polsce. 
król Fryderyk II "Wielki"Fryderyk II "Wielki"
(*Berlin 24.I.1712, +Poczdam 17.VIII.1786)

król Prus 1740-1786
Syn poprzedniego, korzystając z zaangażowania Habsburgów w austriacka wojnę sukcesyjną w latach 1740-48 wystąpił przeciw nim i w dwóch wojnach śląskich 1741-42 oraz 1744-45 zdobył większość Śląska oprócz ziemi cieszyńskiej i opawskiej. W czasie wojny siedmioletniej 1756-63 obronił swój stan posiadania walcząc przeciw koalicji składającej się z Austrii, Rosji i Francji. Prowadził agresywną politykę wobec Rzeczpospolitej, biorąc w 1772 r. udział wraz z Rosją i Austrią w jej I rozbiorze. Prusy zajęły Pomorze Gdańskie bez Gdańska i Torunia, Warmię, północną Wielkopolskę i część Kujaw, uzyskując połączenie terytorialne Prus Wschodnich z Brandenburgią. Uznawany za ideał oświeconego monarchy absolutnego, król-filozof, poeta, wielki wódz. Był ostatnim wybitnym przedstawicielem dynastii Hohenzollernów.
król Fryderyk Wilhelm IIFryderyk Wilhelm II "Gruby Wilhelm"
(*Berlin 25.IX.1744, +Poczdam 16.XI.1797)

król Prus 1786-1797
Bratanek poprzedniego, syn księcia pruskiego Augusta Wilhelma. W latach 1792-1795 uczestniczył w wojnie z rewolucyjną Francją, w której Prusy nie odniosły większych sukcesów. Prowadził politykę antypolską, biorąc udział w II i III rozbiorze Rzeczpospolitej w 1793 i 1795 r. Prusy zajęły wówczas pozostałą część Wielkopolski, Gdańsk, Toruń oraz północną i zachodnią część Mazowsza z Warszawą. Człowiek miernych talentów, znany ze swobodnego trybu życia, rządy powierzał swoim ministrom.
król Fryderyk Wilhelm IIIFryderyk Wilhelm III
(*Poczdam 3.VIII.1770, +Berlin 7.VI.1840)

król Prus 1797-1840
Syn poprzedniego, w 1806 r. wziął udział w wojnie przeciw Francji, która zakończyła się klęską. Na mocy pokoju w Tylży 9.VII.1807 Prusy straciły wszystkie terytoria na zachód od Łaby oraz ziemie uzyskane podczas II i III rozbioru Polski. W 1812 r. przystąpił w ramach koalicji z Rosją, Anglią, Austrią i Szwecją do wojny przeciw Francji. 
W 1814 r. jego wojska zajęły Paryż kładąc kres I cesarstwu. W 1815 r. armia pruska wzięła udział w zwycięskiej bitwie pod Waterloo, w której został ostatecznie pokonany Napoleon I. Na mocy decyzji kongresu wiedeńskiego obradującego w latach 1814-15 Prusy odzyskały utracone tereny, w tym ziemie polskie za wyjątkiem tych, które przypadły Rosji w ramach tak zwanego Królestwa Polskiego (Kongresowego). Człowiek ograniczony, skrajny konserwatysta, ulegał wpływom ministrów i żony.
król Fryderyk Wilhelm IVFryderyk Wilhelm IV
(*Berlin 15.X.1795, +Poczdam 2.I.1861)

król Prus 1840-1861
Syn poprzedniego, w 1850 r. przyjmując konstytucję z 5.XII.1848 r. przekształcił Prusy w monarchię konstytucyjną. W 1849 r. odrzucił koronę cesarską ofiarowaną mu przez Zgromadzenie Narodowe we Frankfurcie nad Menem. Wszechstronnie uzdolniony, znawca sztuki, głęboko religijny, konserwatysta. W ostatnich latach życia zdradzał objawy choroby psychicznej, w związku z powyższym od 1858 r. regencję w państwie sprawował jego brat i następca Wilhelm I.


NIEMCY

cesarze Niemiec

cesarz Wilhelm IWilhelm I
(*Berlin 22.III.1797, +Berlin 9.III.1888)

król Prus 1861-1871, cesarz Niemiec 1871-1888
Brat poprzedniego, konserwatysta lecz człowiek mało energiczny i chwiejny. Faktyczne rządy sprawował w jego imieniu Otto von Bismarck, od 1862 premier Prus, 
a później kanclerz Niemiec, realizujący politykę zjednoczenia wszystkich ziem niemieckich pod berłem króla Prus. W 1864 r. Prusy pokonały kolejno : Danię odbierając 
jej Szlezwik i Holsztyn, w 1866 r. Austrię doprowadzając do utworzenia Związku Północnoniemieckiego pod swoim przewodnictwem a w latach 1870-71 Francję. 
W okupowanym przez wojska pruskie Wersalu 18.I.1871 r. zostało ogłoszone Cesarstwo Niemieckie tak zwana II Rzesza. Niemcy uzyskały od Francji Alzację 
i Lotaryngię.
cesarz Fryderyk IIIFryderyk III
(*Poczdam 18.X.1831, +Poczdam 15.VI.1888)

cesarz Niemiec 1888
Syn poprzedniego, panował ledwie 99 dni. Znany z poglądów liberalnych i krytyki kanclerza Bismarcka. W 1887 r. zachorował na raka krtani, leczony nieskutecznie przez angielskich i niemieckich lekarzy, został 7.II.1888 r. poddany tracheotomii, która pozbawiła go głosu. Ciężko chory wstąpił na tron po śmierci ojca. Choroba uniemożliwiła mu sprawowanie rządów. 
  cesarz Wilhelm IIWilhelm II
(*Berlin 27.I.1859, +Doorn 4.VI.1941)
cesarz Niemiec 1888-1918, pretendent do tronu 1918-1941
Syn poprzedniego, megaloman, człowiek lekkomyślny o miernych zdolnościach intelektualnych. W 1890 r. zdymisjonował kanclerza Bismarcka, jego zdaniem zagrażającego władzy cesarza. Forsował zbrojenia, prowadził agresywną politykę zagraniczną, która doprowadziła do rozpadu systemu sojuszy stworzonych przez Bismarcka. Jego awanturnicze wystąpienia w okresie II wojny burskiej 1899-1902 oraz I i II kryzysu marokańskiego w 1905 i 1911 r. postawiły Europę na krawędzi wojny. 
W 1914 r. przystąpił do I wojny światowej. W latach wojny jego rola zmalała, a od 1916 r. faktyczną władzę w kraju  sprawowały armia i sztab generalny w osobach generałów Paula von Hindenburga i Ericha von Ludendorffa. Po wybuchu w Niemczech rewolucji i proklamowaniu republiki udał się 10.XI.1918 r. na emigracje do Holandii, gdzie 28.XI. abdykował.
 

pretendenci do tronu Niemiec i Prus

  Fryderyk Wilhelm Wiktor
(*Poczdam 6.V.1882, +Hechingen 20.VII.1951)
pretendent do tronu Niemiec i Prus (jako Wilhelm) 1941-1951
Syn poprzedniego, uczestnik I wojny światowej, po 1918 r. na emigracji w Holandii. W 1923 r. powrócił do Niemiec, w 1932 r. był wymieniany jako jeden z kandydatów 
na prezydenta Niemiec, odmówił wstąpienia do partii NSDAP, po 1934 r. wycofał się całkowicie z życia politycznego mieszkając w swoich rezydencjach w Poczdamie 
i Oleśnicy. Po śmierci ojca w 1941 r. został głową rodu Hohenzollernów. Po zakończeniu II wojny światowej został uwięziony przez Francuzów, a następnie umieszczony 
w areszcie domowym na zamku Hechingen, gdzie zmarł. Był znany jako miłośnik sportu.
 
  Ludwik Ferdynand
(*Poczdam 9.XI.1907, +Brema 25.IX.1994)
pretendent do tronu Niemiec i Prus 1951-1994
Syn poprzedniego, ulubiony wnuk Wilhelma II. Pretendentem do tronu cesarskiego został w 1933 r. gdy jego starszy brat Wilhelm Fryderyk Franciszek zawarł małżeństwo morganatyczne z Dorotą von Salviati.
 
  Jerzy Fryderyk Ferdynand
(*Brema 10.VI.1976)
pretendent do tronu Niemiec i Prus od 1994
Wnuk poprzedniego, a syn księcia Ludwika Ferdynanda, zmarłego w 1977 r. z ran odniesionych na poligonie podczas manewrów wojskowych. Oddziedziczył pretensje do tronu po śmierci dziadka oraz zrzeczeniu się praw swoich dwóch stryjów Fryderyka Wilhelma i Michała Hohenzollernów. W 2001 r. po śmierci Fryderyka Franciszka (V) Michała ostatniego męskiego przedstawiciela dynastii meklemburskiej ze Schwerina został tytularnym księciem tych ziem. Jest protektorem protestanckiej gałęzi Rycerskiego Zakonu Świętego Jana z Jerozolimy, zwanego zakonem joannitów lub Baliwatem Brandenburskim oraz wielkim mistrzem orderów domowych Czarnego Orła 
i Rodu Hohenzollernów, zajmuje się działalnością kulturalną i charytatywną.
 


BAYREUTH-ANSBACH  (Frankonia)

margrabiowie (książęta) z Kulmbach i Bayreuth

  Jan III
(*ok.1369, +Kulmbach 11.VI.1420)
burgrabia Norymbergi 1397-1420, książę z Kulmbach 1398-1420
Przedstawiciel frankońskiej linii rodu, starszy syn księcia Fryderyka V Hohenzollerna burgrabiego Norymbergi. Po śmierci ojca został burgrabią Norymbergi wraz 
z młodszym bratem Fryderykiem, przejmując dobra ze stolicą w Kulmbach. W 1387 r. poślubił Małgorzatę, córkę cesarza Karola IV. Nie posiadał męskiego potomstwa
dlatego po jego śmierci księstwo Kulmbach przejął brat, margrabia brandenburski i książę Ansbach.
 
  książę elektor Fryderyk IFryderyk I
(*Norymberga 1371, +Kadolzburg 21.IX.1440)

książę z Kulmbach 1420-1440
=> Zobacz wyżej
 
  Jan IV "Alchemik"
(*1406, +Baiersdorf 16.XI.1464)
regent Brandenburgii 1426-1437, margrabia (książę) brandenburski z Kulmbach 1437-1457
Syn poprzedniego, 
 
  książę elektor Albrecht "Achilles"Albrecht I "Achilles"
(*Tangermünde 29.XI.1414, +Frankfurt nad Menem 11.III.1486)
margrabia (książę) brandenburski z Kulmbach 1457-1486 => Zobacz wyżej
 
  Zygmunt
(*Ansbach 27.IX.1468, +Ansbach 26.II.1495)
margrabia (książę) brandenburski z Kulmbach 1486-1495
Syn poprzedniego, po śmierci ojca oddziedziczył posiadłości Kulmbach i Bayreuth. Nie założył rodziny i nie dochował się potomstwa. Po jego bezpotomnej śmierci
jego dobra odziedziczył starszy brat Fryderyk rządzący w Ansbach.
 
  Fryderyk II "Starszy"
(*Ansbach 8.V.1460, +Ansbach 4.IV.1536)
margrabia (książę) brandenburski z Kulmbach 1495-1515 => Zobacz niżej
 
  Kazimierz
(*Ansbach 27.XII.1481, +Buda 21.IX.1527)
margrabia (książę) brandenburski z Kulmbach 1515-1527
Syn poprzedniego, wykazywał duże talenty polityczne i wojskowe, ale brutalny, okrutny, amoralny i ogarnięty rządzą władzy. W 1502 r. wsławił się masakrą mieszkańców Norymbergi, którzy zaprotestowali przeciw zarządzeniom Hohenzollernów. W 1515 r. działając w porozumieniu z młodszym bratem Jerzym uwięził ojca w Kulmbach, 
a następnie pozbawił rządów i pod pretekstem choroby umysłowej uwięził w twierdzy Plassenburg. W latach 1524-25 tłumił bezwzględnie powstanie chłopskie, a walcząc ze zbuntowanymi poddanymi zyskał sobie przydomek "krwawego psa". Równał z ziemią całe wsie i mordował ich mieszkańców, a wziętych do niewoli kazał łamać kołem, strącać z wieży, ucinać uszy i wypalać piętna. Zmarł w Budzie na biegunkę biorąc udział w wyprawie wojennej zorganizowanej przez króla Czech i Węgier Ferdynanda I
przeciw Janowi Zapolyi.  
 
  Albrecht II "Alcybiades"
(*Ansbach 28.III.1522, +Pforzheim, Badenia 8.I.1557)
margrabia (książę) brandenburski z Kulmbach 1527-1553
Syn poprzedniego, osierocony w dzieciństwie znajdował się pod opieką stryja Jerzego władcy księstwa Ansbach. Miał niespokojny i burzliwy charakter oraz zamiłowanie do zajęć wojskowych. W latach 1543-44 walczył po stronie cesarza Karola V we Francji. Następnie organizował napady zbrojne grabiąc sąsiednie kraje. W 1547 r. napadł
na ziemie Elektoratu Saksonii, w 1552 i 1553 r. grabił Frankonię, plądrował dobra biskupstw katolickich. Awanturnicza polityka Albrechta spowodowała zawiązanie się skierowanej przeciw niemu ligi wojskowej. W 1553 r. siły margrabiego zostały pokonane w krwawej bitwie pod Sievershausen przez wojska ligi dowodzone przez elektora saskiego Maurycego oraz jego sojusznika księcia brunszwicko-lüneburskiego Henryka II "Młodszego". Pokonany margrabia uszedł do Francji, gdzie zaoferował swoje usługi królowi Henrykowi II, na początku 1556 r. wrócił do Niemiec w celu odzyskania utraconych ziem i zmarł wkrótce w Badenii przebywając u swojej siostry Kunegundy,
żony Karola II margrabiego badeńskiego z Durlach.
 
  Jerzy Fryderyk
(*Ansbach 5.IV.1539, +Ansbach 25.IV.1603)
margrabia (książę) brandenburski z Kulmbach 1553-1603 => Zobacz niżej
 
  Krystian
(*Cölln nad Szprewą 30.I.1581, +Bayreuth 30.V.1655)
margrabia (książę) brandenburski z Kulmbach 1603-1604, z Bayreuth 1604-1655
Kuzyn poprzedniego, syn Jana Jerzego księcia elektora Brandenburgii. W 1603 r. po bezpotomnej śmierci Jerzego Fryderyka ostatniego przedstawiciela gałęzi Hohenzollernów z Ansbach i Kulmbach odziedziczył część jego dóbr. W następnym roku przeniósł stolicę swojego władztwa do Bayreuth. Był jednym z założycieli 
Unii Protestanckiej, a w czasie wojny trzydziestoletniej zawarł sojusz ze Szwedami. W 1635 r. cesarz Ferdynand II usiłował bezskutecznie usunąć go z księstwa.
 
  Krystian Ernest
(*Bayreuth 6.VIII.1644, +Erlangen koło Norymbergi 20.V.1712)
margrabia (książę) brandenburski z Bayreuth 1655-1712
Wnuk poprzedniego, objął władzę w wieku 11 lat pod regencją stryja Jerzego Albrechta. W 1664 r. został uznany za pełnoletniego, doprowadził do centralizacji władzy,
powołał do życia akademię rycerską w Erlangen, mecenas nauki, kultury i sztuki. W polityce zagranicznej sojusznik Habsburgów, wspierał cesarza podczas wojny francusko-holenderskiej w latach 1672-78 i został mianowany feldmarszałkiem porucznikiem. W 1683 r. brał udział w odsieczy wiedeńskiej. Otrzymał stopień feldmarszałka i w 1692 r. został dowódcą cesarskiej armii nad Renem. Podczas wojny o sukcesję hiszpańską toczącej się w latach 1701-14 odniósł szereg sukcesów militarnych. 
W 1707 r. nie zapobiegł przed zajęciem Szwabii i Bawarii przez siły francuskie, co spowodowało załamanie jego dalszej kariery wojskowej. 
 
  Jerzy Wilhelm
(*Bayreuth 26.XI.1678, +Bayreuth 18.XII.1726)
margrabia (książę) brandenburski z Bayreuth 1712-1726
Syn poprzedniego, nie przejawiał zamiłowania do nauki i poświęcił się karierze wojskowej. Brał udział w licznych wojnach prowadzonych w Europie w końcu XVII i na początku XVIII w. W 1701 r. był dowódcą frankońskich kirasjerów, w następnym roku odniósł poważną ranę w bitwie pod Landau, której skutki odczuwał do końca życia. Znacznie powiększył siły zbrojne księstwa, zapalony myśliwy i budowniczy. Założył między innymi koło Bayreuth osadę Sankt Georgen z zamkiem na wodzie oraz wybudował w stolicy księstwa pałac Ermitaż. Jego córka Krystyna Zofia Wilhelmina stała się bohaterką skandalu obyczajowego, w 1724 r. urodziła nieślubne bliźnięta, których ojcem był człowiek niższego stanu, a następnie została wygnana z dworu i zamieszkała na stałe w Kulmbach. To wydarzenie znacznie nadszarpnęło zdrowie Jerzego Wilhelma i przyczyniło się do jego przedwczesnej śmierci. 
 
  Jerzy Fryderyk Karol
(*zamek Oberzulzbürg koło Mühlhausen 30.VI.1688, +Bayreuth 17.V.1735)
margrabia (książę) brandenburski z Bayreuth 1726-1735
Kuzyn poprzedniego, najstarszy syn Krystiana Henryka margrabiego z Kulmbach, wnuka Krystiana założyciela gałęzi Hohenzollernów z Kulmbach i Bayreuth. Starannie wykształcony, studiował na uniwersytecie w Utrechcie, odbył podróż edukacyjną po krajach europejskich, podczas której odwiedził między innymi Danię, Francję oraz Niderlandy. Objął władzę w księstwie w 1726 r. po śmierci swojego kuzyna Jerzego Wilhelma. Położył duży nacisk na poprawę zrujnowanych finansów państwa. Bardzo religijny, nie interesowało go życie dworskie, nie miał większych ambicji politycznych ani wojskowych.
 
  Fryderyk III
(*Weferlingen, Dolna Saksonia 10.V.1711, +Bayreuth 26.II.1763)
margrabia (książę) brandenburski z Bayreuth 1735-1763
Syn poprzedniego, otrzymał staranne wykształcenie, studiował na kalwińskim uniwersytecie w Genewie, mecenas nauki i sztuki. W 1742 r. założył w Bayreuth uniwersytet, przeniesiony w następnym roku do Erlangen. Stworzył akademię sztuk oraz teatr operowy, zbudował liczne obiekty, w tym nową siedzibę władcy.
Zachował neutralność podczas toczącej się w latach 1756-63 wojny siedmioletniej, w której głównymi antagonistami były Prusy i Austria. 
 
  Fryderyk Krystian
(*Weferlingen, Dolna Saksonia 17.VII.1708, +Bayreuth 20.I.1769)
margrabia (książę) brandenburski z Bayreuth 1763-1769
Stryj poprzedniego, syn Krystiana Henryka margrabiego z Kulmbach, wnuka Krystiana założyciela gałęzi Hohenzollernów z Kulmbach i Bayreuth. Urodził się jako pogrobowiec i objął władzę w księstwie po śmierci bratanka Fryderyka III. Po dojściu do rządów usiłował ustabilizować zrujnowane finanse państwa poprzez drastyczną redukcję wydatków na dwór książęcy. Spowodowało to odpływ większości artystów do sąsiednich państwa, w szczególności do Berlina oraz upadek kulturalny Bayreuthu.
 
  Karol Aleksander
(*Ansbach 24.II.1736, +zamek Benham koło Speen, Berkshire, Anglia 5.I.1806)
margrabia (książę) brandenburski z Bayreuth 1769-1791 => Zobacz niżej
 

margrabiowie (książęta) z Ansbach

  książę elektor Fryderyk IFryderyk I
(*Norymberga 1371, +Kadolzburg 21.IX.1440)

burgrabia Norymbergi
(jako Fryderyk VI) 1397-1440, książę z Ansbach 1398-1440 => Zobacz wyżej
 
  książę elektor Albrecht "Achilles"Albrecht I "Achilles"
(*Tangermünde 29.XI.1414, +Frankfurt nad Menem 11.III.1486)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1440-1486 => Zobacz wyżej
 
  Fryderyk II "Starszy"
(*Ansbach 8.V.1460, +Ansbach 4.IV.1536)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1486-1515
Syn poprzedniego, po którego śmierci w 1486 r. objął rządy na ziemiach Unterland z miastem Ansbach. W 1495 r. po bezpotomnej śmierci młodszego brata Zygmunta przejął także Oberland z miastami Kulmbach i Bayreuth. Od 1479 r. był małżonkiem Zofii, córki Kazimierza IV Jagiellończyka króla Polski i wielkiego księcia Litwy. 
W 1488 r. przyłączył się do Związku Szwabskiego wymierzonego przeciw zaborczej polityce Wittelsbachów. W 1509 r. cesarz Maksymiliana I powierzył mu zarząd Werony. Jego wystawny tryb życia spowodował powstanie ogromnych długów, a choleryczny temperament doprowadził w 1515 r. do uwięzienia w Kulmbach przez najstarszego syna Kazimierza. Fryderyk został pod pretekstem choroby umysłowej pozbawiony władzy oraz osadzony w twierdzy Plassenburg, w której przebywał do śmierci syna w 1527 r. Następnie odzyskał wolność, ale do swojej śmierci w 1536 r. nadal pozostawał pod kontrolą drugiego z synów, Jerzego panującego w Ansbach.
 
  Jerzy "Pobożny"
(*Ansbach 4.III.1484, +Ansbach 27.XII.1543)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1515-1543
Syn poprzedniego, w wieku około 20 lat został wysłany do Budy na dwór wuja Władysława II Jagiellończyka króla Czech i Węgier. Przy jego poparciu ożenił się 
z dziedziczką ogromnej fortuny Beatrycze Frangepani, wdową po Janie Korwinie, naturalnym synu króla Czech i Węgier Macieja. W 1511 r. przyczynił się do wyboru
brata Albrechta na wielkiego mistrza Zakonu Krzyżackiego. W 1515 r. wraz ze starszym bratem Kazimierzem doprowadził do obalenia i uwięzienia ojca, po którym przejął rządy w Ansbach. Po śmierci króla Władysława w 1516 r. został opiekunem jego nieletniego syna Ludwika II. Zaczął gromadzić dobra na Śląsku. W 1523 r. kupił księstwo karniowskie, w 1526 r. przejął ziemie bytomską i bogumińską, a w 1534 r. po śmierci księcia Jana II "Dobrego" otrzymał w drodze dożywotniego zastawu księstwo opolsko-
raciborskie. Gorliwy ewangelik, jednak nie szykanował katolików. W swoich śląskich dobrach rozwijał górnictwo. W 1526 r. wraz z księciem opolsko-raciborskim Janem wydał "Ordunek Górny", który uporządkował prawa i obowiązki stanu górniczego.
 
  Jerzy Fryderyk I
(*Ansbach 5.IV.1539, +Ansbach 25.IV.1603)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1543-1603
Syn poprzedniego, w chwili śmierci ojca był niepełnoletni i pozostawał pod regencją, początkowo księcia pruskiego Albrechta, a następnie Ferdynanda I króla Czech, Węgier i późniejszego cesarza. Dbał o rozwój gospodarczy a w szczególności górnictwa w swoich śląskich dobrach. W 1573 r. wystąpił o przekazanie mu opieki nad chorym umysłowo kuzynem Albrechtem Fryderykiem księciem Prus. W 1578 r. został uznany przez króla Stefana Batorego za regenta księstwa pruskiego i złożył mu
w Warszawie hołd lenny. Wobec braku potomstwa wyznaczył w 1596 r. na swojego następcę kuzyna Joachima Fryderyka, późniejszego księcia elektora Brandenburgii.
 
  Joachim Ernest
(*Cölln nad Szprewą 22.VI.1583, +Ansbach 7.III.1625)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1603-1625
Kuzyn poprzedniego, syn Jana Jerzego księcia elektora Brandenburgii, po wymarciu założyciel młodszej gałęzi z Ansbach. Objął rządy w księstwie po śmierci Jerzego Fryderyka I rządzącego w Ansbach i Bayreuth. Był zwolennikiem reformacji, wyznania kalwińskiego, wspierał holenderską walkę o niepodległość. Brał czynny udział w działaniach
Unii protestanckiej zawiązanej w 1608 r. w mieszczącym się na terytorium jego księstwa zsekularyzowanym klasztorze w Auhausen.
 
  Fryderyk III
(*Ansbach 1.V.1616, +poległ w bitwie pod Nördlingen 6.IX.1634)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1625-1634
Syn poprzedniego, odziedziczył księstwo jako 9 letni chłopiec pod opieką matki hrabiny Zofii von Solms-Laubach. Wziął udział w wojnie 30 letniej i zginął walcząc po stronie szwedzkiej w bitwie pod Nördlingen. Był bezżenny i nie pozostawił potomstwa, a Ansbach odziedziczył po nim młodszy brat Albrecht.
 
  Albrecht II
(*Ansbach 18.IX.1620, +Ansbach 22.X.1667)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1634-1667
Brat poprzedniego, objął rządy w wieku 14 lat pod regencją matki hrabiny Zofii von Solms-Laubach. W 1639 r. został władcą samodzielnym. Dobry dyplomata, umiejętnie
lawirował pomiędzy potężnymi sąsiadami przyczyniając się do odbudowy kraju ze zniszczeń wojny 30 letniej. Udzielił schronienia uchodźcom religijnym z Austrii. Udzielił pomocy militarnej Habsburgom wysyłając siły zbrojne na wojnę z Turkami.  
 
  Jan Fryderyk
(*Ansbach 18.X.1654, +Ansbach 22.III.1686)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1667-1686
Syn poprzedniego, objął rządy będąc niepełnoletnim pod opieką kuzyna Fryderyka Wilhelma elektora brandenburskiego. Studiował na uniwersytetach w Strasburgu 
i Genewie, a następnie podróżował po Europie, przebywając między innymi we Francji. W 1672 r. objął osobiste rządy w księstwie. Był uważany za władcę tolerancyjnego
ale całkowicie uzależnionego od doradców. Kontynuował politykę ojca pozostając w przyjaznych stosunkach z Habsburgami. Pozwolił na osiedlenie w swoich dobrach emigrantów z Francji, co nieco podbudowało kondycję gospodarczą państwa. Miłośnik opery i baletu, na rozwój tych sztuk wydawał ogromne sumy pieniędzy.
 
  Krystian Albrecht
(*Ansbach 18.IX.1675, +Ansbach 16.X.1692)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1686-1692
Syn poprzedniego, w chwili śmierci ojca był niepełnoletni i pozostawał pod regencją. Zmarł w wieku 17 lat i nigdy nie sprawował faktycznej władzy.  
 
  Jerzy Fryderyk II "Młodszy"
(*Ansbach 3.V.1678, +poległ w bitwie pod Schmidmühlen 29.III.1703)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1692-1703
Brat poprzedniego, objął nominalnie władzę w wieku 14 lat po przedwczesnej śmierci brata. W latach 1595-97 brał udział jako ochotnik w wojnie o Palatynat w szeregach armii cesarskiej. Następnie walczył w hiszpańskiej wojnie sukcesyjnej. Będąc generałem poległ w przegranej bitwie z wojskami elektora bawarskiego Maksymiliana II Emanuela pod Schmidmühlen. Nie ożenił się i nie miał potomstwa, dlatego też Ansbach odziedziczył po nim przyrodni brat Wilhelm Fryderyk.
 
  Wilhelm Fryderyk
(*Ansbach 8.I.1686, +Unterreichenbach koło Norymbergi 7.I.1723)
margrabia (książę) z Ansbach 1703-1723
Brat poprzedniego, po którym odziedziczył władztwo Ansbach. Podobnie jak jego dwaj bracia oraz ojciec i dziad obejmował władzę będąc niepełnoletnim. Zmarł młodo 
w wieku zaledwie 37 lat nie wyróżniwszy się niczym szczególnym.  
 
  Karol Wilhelm Fryderyk
(*Ansbach 12.V.1712, +Gunzenhausen koło Ansbach 3.VIII.1757)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1723-1757
Syn poprzedniego, rządził jako monarcha absolutny, znany z luksusowego dworskiego życia. Z racji pasji łowieckich, a zwłaszcza zamiłowania do sokolnictwa nazwany przydomkiem "Dzikiego margrabiego". W 1729 r. poślubił swoją daleką kuzynkę księżniczkę pruską Fryderykę Ludwikę, córkę króla Fryderyka Wilhelma I. Ze związku pozamałżeńskiego z córką sokolnika Elżbietą Wünsch miał naturalne potomstwo noszące nazwisko baronów von Falkenhausen. Umierając pozostawił swojemu następcy ogromny dług w wysokości 2,3 miliona talarów, przetrwoniwszy 10% budżetu państwa na polowania.
 
  Karol Aleksander
(*Ansbach 24.II.1736, +zamek Benham koło Speen, Berkshire, Anglia 5.I.1806)
margrabia (książę) brandenburski z Ansbach 1757-1791
Syn poprzedniego, po którym odziedziczył księstwo wraz z ogromnym długiem. Przedsięwziął szereg działań mających na celu poprawę kondycji finansowej państwa. Założył w Ansbach fabrykę porcelany, rozwijał rolnictwo, powołał do życia własny bank. Czerpał dochód ekwipując oddziały najemników wojskowych, którzy walczyli po stronie króla brytyjskiego Jerzego III w czasie wojny o niepodległość kolonii amerykańskich. W 1769 r. po wymarciu gałęzi rodu Hohenzollernów panującej w Bayreuth objął także i to księstwo. W 1791 r. sprzedał oba kraje Prusom, a następnie abdykował i osiadł w Anglii jako osoba prywatna, poświęcając się hodowli koni. 
 


KARNIÓW, BYTOM, BOGUMIN, OPOLE, RACIBÓRZ  (Śląsk)

książęta karniowscy, bytomscy, bogumińscy, opolsko-raciborscy
  Jerzy "Pobożny"
(*Ansbach 4.III.1484, +Ansbach 27.XII.1543)
książę karniowski 1523-1543, bytomski i bogumiński 1526-1543, opolsko-raciborski 1534-1543 => Zobacz wyżej
 
  Jerzy Fryderyk
(*Ansbach 5.IV.1539, +Ansbach 25.IV.1603)
książę karniowski, bytomski i bogumiński 1543-1603, opolsko-raciborski 1543-1552, żagański 1553-1558 => Zobacz wyżej
 
  książę elektor Joachim FryderykJoachim Fryderyk
(*Cölln nad Szprewą 27.I.1546, +Köpenick 18.VII.1608)
książę karniowski, bytomski i bogumiński 1603-1606 => Zobacz wyżej
 
  Jan Jerzy
(*Wolmirstedt koło Magdeburga 16.XII.1577, +Lewocza, Słowacja 2.III.1624)
administrator biskupstwa Strasburga 1592-1604, książę karniowski, bytomski i bogumiński 1606-1621 
Syn poprzedniego, uczył się na uniwersytecie w Strasburgu, a w 1592 r. został wybrany na administratora diecezji strasburskiej. W 1606 r. ojciec przekazał mu władzę
w śląskich dobrach Hohenzollernów. Był najpierw wyznania luterańskiego, a od 1611 r. kalwińskiego. W 1618 r. po wybuchu wojny trzydziestoletniej został wybrany
na dowódcę wojsk protestanckich na Śląsku. Po klęsce powstańców czeskich w bitwie na Białej Górze został skazany na banicję oraz konfiskatę dóbr i wkrótce zmarł
na wygnaniu.
 


HOHENZOLLERN  (Szwabia)

hrabiowie i książęta Hohenzollern-Hechingen
  Eitel Fryderyk I (IV)
(*Sigmaringen 7.VIII.1545, +Hechingen 16.I.1605)
hrabia Hohenzollern-Hechingen 1575-1605
Przedstawiciel szwabskiej linii rodu, najstarszy syn Karola I hrabiego Hohenzollern, brat Karola II hrabiego Hohenzollern-Sigmaringen i Krzysztofa hrabiego Hohenzollern-Haigerloch.
 
  Jan Jerzy
(*Hechingen 1577, +Hechingen 28.IX.1623)
hrabia Hohenzollern-Hechingen 1605-1623, książę 1623
Syn poprzedniego, 
 
  Eitel Fryderyk II (V)
(*Hechingen I.1601, +Issenheim, Alzacja 11.VII.1661)
książę Hohenzollern-Hechingen 1623-1661
Syn poprzedniego, 
 
  Filip Krzysztof Fryderyk
(*Hechingen 4.VI.1616, +Hechingen 24.I.1671)
książę Hohenzollern-Hechingen 1661-1671
Brat poprzedniego, 
 
  Fryderyk Wilhelm
(*Hechingen 20.IX.1663, +Hechingen 14.XI.1735)
książę Hohenzollern-Hechingen 1671-1730
Syn poprzedniego, 
 
  Fryderyk Ludwik
(*Strasburg 1.IX.1688, +zamek Lindich k.Hechingen 4.VI.1750)
książę Hohenzollern-Hechingen 1730-1750
Syn poprzedniego, 
 
  Józef Fryderyk Wilhelm
(*Bayreuth 12.XI.1717, +Hechingen 9.IV.1798)
książę Hohenzollern-Hechingen 1750-1798
Kuzyn poprzedniego, syn Hermana Fryderyka hrabiego Hohenzollern-Hechingen, a wnuk księcia Filipa.
 
  Herman Maria Fryderyk
(*Lockenhaus, Burgenland, Austria 30.VII.1751, +Hechingen 2.XI.1810)
książę Hohenzollern-Hechingen (jako Herman) 1798-1810
Bratanek poprzedniego, 
 
  Fryderyk Herman Otto
(*Namur, Belgia 22.VII.1776, +zamek Lindich k.Hechingen 13.IX.1838)
książę Hohenzollern-Hechingen (jako Fryderyk) 1810-1838
Syn poprzedniego, 
 
  Fryderyk Wilhelm Konstantyn
(*Żagań 16.II.1801, +Czerwieńsk k.Zielonej Góry 3.IX.1869)
książę Hohenzollern-Hechingen (jako Konstantyn) 1838-1849
, pretendent do tronu księstwa Hohenzollern-Hechingen 1849-1869
Syn poprzedniego, 
 
hrabiowie i książęta Hohenzollern-Sigmaringen
  Karol II
(*Sigmaringen 22.I.1547, +Sigmaringen 8.IV.1606)
hrabia Hohenzollern-Sigmaringen 1576-1606
Przedstawiciel szwabskiej linii rodu, średni syn Karola I hrabiego Hohenzollern, brat Eitela Fryderyka I (IV) hrabiego Hohenzollern-Hechingen i Krzysztofa hrabiego Hohenzollern-Haigerloch. Po śmierci ojca odziedziczył część hrabstwa ze stolicą w Sigmaringen. Kształcił się w Wiedniu a następnie we Fryburgu.
 
  Jan
(*Sigmaringen 17.VIII.1578, +Monachium 22.III.1638)
hrabia Hohenzollern-Sigmaringen 1606-1623, książę 1623-1638
Syn poprzedniego, studiował prawo i nauki polityczne na uniwersytetach we Freiburgu i Ingolstadt. W czasie nauki poznał i zaprzyjaźnił się z Maksymilianem I księciem
Bawarii. Prezydent tajnej rady księcia bawarskiego Maksymiliana. Jako sojusznik księcia bawarskiego i cesarza uzyskał tytuł w 1623 r. dziedziczny tytuł książęcy, a jego władztwo zostało podniesione do rangi księstwa Rzeszy. W 1634 r. po bezpotomnej śmierci kuzyna Karola z gałęzi z Haigerloch przejął także jego księstwo. Doskonałą kondycję gospodarczą księstwa przerwały wydarzenie wojny trzydziestoletniej, w trakcie której zostało ono zrujnowane przez Szwedów, a Jan został wypędzony i zmarł na wygnaniu w Bawarii.
 
  Meinrad I
(*Monachium 1605, +Sigmaringen 30.I.1681)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1638-1681 
Syn poprzedniego, w młodości brał udział w walkach wojny trzydziestoletniej. Służył w armii bawarskiej i stał się doradcą elektora Maksymiliana I. W 1638 r. po śmierci ojca odziedziczył księstwo zniszczone przez wojska szwedzkie i francuskie. Odbudował zrujnowane państwo, przebudował i zmodernizował zamki w Sigmaringen oraz Haigerloch.
 
  Maksymilian
(*Monachium 20.I.1636, +Sigmaringen 13.VIII.1689)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1681-1689
Syn poprzedniego, wstąpił do armii cesarskiej i brał udział w wojnie przeciw Turcji, a następnie przeciw Francji. Po śmierci ojca objął w posiadanie tylko część jego władztwa ze stolicą w Sigmaringen, podczas gdy pozostała z siedzibą w Haigerloch przypadła jego młodszemu bratu Franciszkowi Antoniemu. Książę przebudował swoją siedzibę, zamek w Sigmaringen.
 
  Meinrad II
(*Sigmaringen 1.XI.1673, +Sigmaringen 20.X.1715)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1689-1715
Syn poprzedniego, 
 
  Józef Fryderyk Ernest
(*Sigmaringen 24.V.1702, +Haigerloch 8.XII.1769)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1715-1769
Syn poprzedniego, 
 
  Karol Fryderyk
(*Sigmaringen 9.I.1724, +Krauchenwies k.Sigmaringen 20.XII.1785)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1769-1785
Syn poprzedniego, 
 
  Antoni Alojzy
(*Sigmaringen 20.VI.1762, +Sigmaringen 17.X.1831)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1785-1831
Syn poprzedniego, 
 
  Karol III
(*Sigmaringen 20.II.1785, +Bolonia 11.III.1853)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1831-1848
Syn poprzedniego, 
 
  Karol Antoni
(*Krauchenwies k.Sigmaringen 7.IX.1811, +Sigmaringen 2.VI.1885)
książę Hohenzollern-Sigmaringen 1848-1849, pretendent do tronu księstwa Hohenzollern-Sigmaringen 1849-1885, Hohenzollern-Hechingen 1869-1885
Syn poprzedniego, 
 
pretendenci do tronu księstwa Hohenzollern
  Leopold Stefan Karol Antoni
(*Krauchenwies k.Sigmaringen 22.IX.1835, +Berlin 8.VI.1905)
pretendent do tronu księstwa Hohenzollern (jako Leopold) 1885-1905
Syn poprzedniego, brat Karola I króla Rumunii.
 
  Wilhelm August Karol Józef
(*Benrath k.Düsseldorf 7.III.1864, +Sigmaringen 22.X.1927)
pretendent do tronu księstwa Hohenzollern (jako Wilhelm) 1905-1927
Syn poprzedniego, 
 
  Fryderyk Wiktor Pius Aleksander
(*Heiligendamm, Meklemburgia 30.VIII.1891, +Krauchenwies k.Sigmaringen 6.II.1965)
pretendent do tronu księstwa Hohenzollern (jako Fryderyk) 1927-1965
Syn poprzedniego, 
 
  Fryderyk Wilhelm
(*zamek Umkirch k.Fryburga 3.II.1924, +Sigmaringen 16.IX.2010)
pretendent do tronu księstwa Hohenzollern 1965-2010
Syn poprzedniego, 
 
  Karol Fryderyk Emich Meinrad
(*Sigmaringen 20.IV.1952)
pretendent do tronu księstwa Hohenzollern (jako Karol Fryderyk) od 2010
Syn poprzedniego, 
 

hrabiowie i książęta Hohenzollern-Haigerloch

  Krzysztof
(*Haigerloch 20.III.1552, +Haigerloch 21.IV.1592)
hrabia Hohenzollern-Haigerloch 1576-1
592
Przedstawiciel szwabskiej linii rodu, najmłodszy syn Karola I hrabiego Hohenzollern, brat Eitela Fryderyka I (IV) hrabiego Hohenzollern-Hechingen i Karola II hrabiego Hohenzollern-Sigmaringen. Wraz z bratem Karolem studiował prawoznawstwo we Fryburgu, a później w Bourges. Po śmierci ojca w 1576 r. odziedziczył najmniejszą część jego hrabstwa ze stolicą w Haigerloch. Troszczył się o rozwój swoich ziem, wkrótce po objęciu rządów rozpoczął zakrojoną na szeroką skalę przebudowę swojej siedziby na zamku Haigerloch, której nie dokończył na skutek przedwczesnej śmierci.
 
  Jan Krzysztof
(*Haigerloch 1586, +Haigerloch 1620)
hrabia Hohenzollern-Haigerloch 1592-1620
Syn poprzedniego, objął władzę jako małoletni pozostając pod kuratelą stryjów : Eitela Fryderyka I (IV) z Hechingen oraz Karola II z Sigmaringen. W 1608 r. poślubił swoją kuzynkę Marię, córkę Karola II hrabiego Hohenzollern-Sigmaringen. Po wybuchu wojny trzydziestoletniej w 1618 r. został mianowany dowódcą zamku Hohenzollern.
Bezpotomny, jego następcą został młodszy brat Karol.
 
  Karol
(*Haigerloch 1588, +Überlingen koło Tybingi 9.III.1634)
hrabia Hohenzollern-Haigerloch 1620-1634
Brat poprzedniego, początkowo poświęcił się karierze wojskowej. W 1620 odziedziczył hrabstwo po śmierci starszego brata. W trakcie wojny trzydziestoletniej jego ziemie zostały zajęte przez Szwedów, a on sam udał się na wygnanie do obozu cesarskiego w Überlingen koło Tybingi, gdzie zmarł.
 
  Jan
(*Sigmaringen 17.VIII.1578, +Monachium 22.III.1638)
książę Hohenzollern-Haigerloch 1634-1638 => Zobacz wyżej
 
  Meinrad I
(*Monachium 1605, +Sigmaringen 30.I.1681)
książę Hohenzollern-Haigerloch 1638-1681 => Zobacz wyżej
 
  Franciszek Antoni
(*Sigmaringen 2.XII.1657, +zginał w bitwie pod Friedlingen 14.X.1702)
książę Hohenzollern-Haigerloch 1681-1702
Syn poprzedniego, służył w armii cesarskiej gdzie osiągnął stopień feldmarszałka porucznika. Po śmierci ojca otrzymał część jego dóbr z siedzibą w Haigerloch, podczas gdy jego starszy brat Maksymilian odziedziczył Sigmaringen. Brał udział w wojnie o sukcesję hiszpańską i poległ w bitwie pod Friedlingen.
 
  Ferdynand Leopold Antoni
(*Sigmaringen 4.XII.1692, +Brühl koło Kolonii 23.VII.1750)
książę Hohenzollern-Haigerloch 1702-1750
Syn poprzedniego, poświęcił się karierze duchownej, był kolejno kanonikiem katedralnym w Kolonii, a następnie w Spirze i Strasburgu.
 
  Franciszek Krzysztof Antoni
(*Haigerloch 16.I.1699, +Kolonia 23.XI.1767)
książę Hohenzollern-Haigerloch 1750-1767
Brat poprzedniego, podobnie jak on był duchownym, kolejno kanonikiem katedralnym w Kolonii oraz w Strasburgu i Salzburgu.
 
  Józef Fryderyk Ernest
(*Sigmaringen 24.V.1702, +Haigerloch 8.XII.1769)
książę Hohenzollern-Haigerloch 1767-1769 => Zobacz wyżej
 


RUMUNIA

książęta i królowie Rumunii 

  Karol I
(*Sigmaringen 20.IV.1839, +Sinaia 10.X.1914)
książę Rumunii 1866-1881, król 1881-1914
Przedstawiciel szwabskiej linii rodu, syn Karola Antoniego księcia Hohenzollern-Sigmaringen
 
  Ferdynand I
(*Sigmaringen 24.VIII.1865, +Sinaia 20.VII.1927)
król Rumunii 1914-1927
Bratanek poprzedniego, syn Leopolda księcia Hohenzollern-Sigmaringen,
 
  Karol II
(*Sinaia 15.X.1893, +Estoril, Portugalia 4.IV.1953)
król Rumunii 1930-1940
Syn poprzedniego,
 
  Michał I
(*Sinaia 25.X.1921, +Aubonne Szwajcaria 5.XII.2017)
król Rumunii 1927-1930 i 1940-1947, pretendent do tronu 1947-2017
Syn poprzedniego,
 
pretendenci do tronu Rumunii
  Karol Fryderyk Emich Meinrad
(*Sigmaringen 20.IV.1952)
pretendent do tronu Rumunii (jako Karol III) od 2017 => Zobacz wyżej